05 Aralık 2020

“Düşen bir yaprak görürsen beni hatırla demiştin.”

Teker teker düşmeye başladı yapraklar. Yorulan, mücadeleyi bırakan belki yaşamaktan usanan insanlar gibi tek tek bırakıyorlar kendilerini.

Hayat na mütenahi bir koşturma. Çoğu zaman olduramıyorsun istediğini. Ya seneyede giyersin diye alınan ayakkabılar gibi büyük, ya da atmaya kıyamadığınız dar gelenler gibi sıkıyor ayağınızı..

Hayat işte bu ayakkabılarla yürümeye benziyor. Tatsız tuzsuz , zevk almadan …

Kimi zaman da uğraşmıyorsun o ayakkabılarla işte; çıkarıp atıyorsun ayağından. Çıplak ayak, özgürce basıyorsun adımlarını. Batan taşa, yaralayan cama , kanatan dikene aldırmadan.

Kimi zaman bir rüzgar savuyor seni, hiç

Bilmediğin bir dönemeçe bırakıyor. Burdan devam et diyor. Ardında ne biriktirdiysen bırakmak zorunda kalıyorsun. Yeni bir hayat yeni bir sen. Tüm tüylerini döküp yeniden canlanmaya benziyor bu..

“ Biliyorsun seni ben sonbaharda sevmiştim.”

Son bahar. Adı bile hüzün kokan mevsim. İçinde son olan bir şey güzel olabilir mi?

Giden tekrar gelebilir mi?

Giden aynı kalır mı, ya da bekleyen hep gözleri arar mı beklediğini?

“ Her sonbahar gelişinde; sarı sarı yapraklarla, kuru dallar arasında , sen gelirsin aklıma…”

Yolunda gitmeyen hayata bir çift söz söylemem lazım.

Hiç bir şey iyi gitmeye bilir ama sen her durumda iyi olmalısın..

Ruhu aydınlatacak bir güneş mi istedin; bir yerlerde mutlaka var o güneş..

Eee hep öyle yaptım zaten. Daracık zamanlara sere serpe yayılıp kocaman kocaman hayaller bıraktım; umutlarımı çoğalttım.

Dökülen her yaprağın yerine yeniden açacağım. Hem de en güzel haliyle…

BENZER HABER  Yeniden Yazmak…
0 Paylaşımlar
Tweetle
Paylaş
Paylaş
Pin
Paylaş